Politesch Poesie ass haart ...SIDA - Mäi Stéifpapp - Hoffnung

Politesch Poesie ass haart, huet näischt

mat de Poesie am Poesiealbum ze dinn.

Politesch Poesie ouni ge drëms ass haart. déi verluchen Romantik geet duerch Realitéit ersaat. 
Déi politesch Poesie geet geschriwwen fir Mënschen, déi mat oppenen Aen duerch eis Gesellschaft trëppelen. 

Déi de Päiperlek op enger Blumm an hirer romantescher Poesie , an dem Kand säin  Honger dat an de Wiss Geessen hitt, net gesinn!

Dat ass déi blann Poesie fir eis gehuewen Gesellschaft!

Wanter sinn vir vill Leit, déi schéinsten Zäit fir Poesie ze schreiwen.  Op déi se mat Schmäerzen ge ward hunn! Fir déi Leit wou keng ganz Schong an de Féiss hunn sinn Fraschbeulen keng Poesie!

De Kampf vun de Gewerkschaften, ass eng Poesie, déi op Strooss verluecht geet, mat der een Ketten vum Kapital wëllt sprengen!

Poesie ass eng Méiglechkeet fir den Zoustand zwëschen Aarm an Räich ze beschreiwen. Ouni sech selwer Strofbar ze maachen!

Oder an Form vun engem Gedicht.

SIDA

Eng beweegte Nuet

an engem Mier vun Luuchten

verfilzt sech den Aarmut

an de Räichtum mat enaner

an erliewen zesummen

 eng ongläiche Nuet.

 Stroossen um fréie Mueren

begéinen sech de Chanel 5

an Marsailler Seef

am Bistro beim éischten Kaffi.

Stroossen benotzt vun Kamioen

déi zou den Halen fueren.

Verbéi un de franséischer Geschicht

aus Bronze an Steen.

Fox oder kanigerche Pelz, 

alles eng Saach vum Preis.

Den SIDA gesäit een net.

Déi sech mam SIDA infizéiert hunn

stinn am Dach mat gebrachen Aen

wéi Ruinen op den Stroossenecker.

De Wand léist hir Aendeckelen

klapperen, op an zou schloen.

Mat opgerappten Mënner, 

Gestoppt mat de Vergaangenheet.

Et geet een Begriefnes wou

Kinneken, Presidenten, Genereel,

Houeren, Schwuler, Nonnen

an Kleriker an Politiker. 

Ee Begriefnes wou

Champs Elysee   an de Boulevard 

vun de grousser Arméi
 deen Dag ze kleng sinn !

Mäi Stéifpapp

Ee Mann, dee mer ëmmer friem war, 

 war menger Mamm hiren zweeten Mann.

Mäi Papp um Pabeier,

hien war mir ëmmer friem.

Een Mann deen vill Guddes matbruecht

dach ni déi déi Wäermt

vun eegene  Papp hat.

Ee Mann dee mer ëmmer friem, 

och wéi ech  dës Zeilen geschriwwen.

Luch hien kal, an Holz verpaakt.

Et blouf nach ëmmer kal an mer.

  Hoffnung

De Westwand roult iwwert de Huttbierg

eng onendlech Weit vun Blutt an Schweess.

Entbliedert Natur am Hierscht,

Blieder flüchten wéi Flüchtlingen.

Hiren Opschlag ass de Wee an Zukunft

et ass den Häerzschlag vun de Natur.

Iwwerlandleitungen päifen Téin

wéi schlecht gestëmmten Geien.

Mat dëser Hannergrondmelodie,

ginn mer dem Wanter entgéint.

Pracht vun de Natur verwielt.

Liewen an den Doud soen,

 du muss déi verwielten Blumm, 

ze trëppelen fir dat eng nei nowiisst.

Fit datt Liewen, de Geescht an de Wëllen, 

am nächste Joer nei Kraaft tanken kënnen.