Tréinen

Ee Gedicht zur Erënnerung un déi Lëtzebuerger Jongen a Meedercher déi net méi aus dem Zweeten Weltkrich Heem komm sinn.

Tréinen

Tréinen vun enger Mamm

wou de Mann, Jong, Meedchen

aus dem Zweeten Weltkrich

net méi Heem komm sinn.

Hannerloossen

ausgebrannten Tréinekanäl.

Mamm dréit eng

schwéier Lascht. 

Ëmmer nës z'summenrafen

fir ze iwwerliewen mat

hirer Famillje.

Do baï huet Si ëmmer 

een Aa

op Zäit nom Krich geriicht.

Dat anert Aa

ob dat ee läng sinn.

Trotzdeem waren

Tréinen net ëmsoss.

Si hun Fridden

an hirt gebrache Häerz

an de Welt

bruecht!

jean bodry